Oferta mieści się w budżecie, a większa partia robotów gotujących daje niższą cenę za sztukę. To jeszcze nie znaczy, że warto od niej zaczynać sprzedaż pod własną marką. MOQ określa dolny próg zamówienia akceptowany przez dostawcę, nie liczbę urządzeń, na którą znajdziesz kupujących.

Przy pierwszej partii łatwo pomylić opłacalność uruchomienia produkcji z własną zdolnością do sprzedaży zapasu. Te wielkości wynikają z różnych warunków. Dlatego minimalne zamówienie trzeba ocenić w miesiącach sprzedaży, a nie tylko w sztukach i cenie jednostkowej.

Minimum zakupu nie jest planem sprzedaży

Dostawca może ustalać minimum ze względu na przygotowanie produkcji, zakup komponentów albo partię opakowań. To wyjaśnia, dlaczego mniejsza seria może kosztować więcej za sztukę. Nie dowodzi jednak, że większą partię uda się szybko sprzedać.

W projekcie robota gotującego pod własną marką minimum dla urządzeń i minimum dla kartonów z nadrukiem mogą dotyczyć innych pozycji. Niewykorzystany karton nie jest kolejnym gotowym robotem, ale też może oznaczać zakup, który trzeba sfinansować. Do obliczenia zapasu urządzeń użyj liczby zamówionych robotów, a pozostałe zobowiązania pokaż oddzielnie.

Ważne jest również, czy minimum obejmuje cały zakup, czy każdy wariant z osobna. Jeżeli obowiązuje osobno dla różnych kolorów obudowy, wspólna prognoza sprzedaży wszystkich wersji może ukryć zapas wariantu, który będzie sprzedawał się wolniej. Zestawiaj tę samą pozycję zamówienia z odpowiadającym jej popytem.

Przelicz całą partię na miesiące sprzedaży

Przykład hipotetyczny — liczby służą wyłącznie pokazaniu obliczeń; nie są naszą ofertą ani cenami rynkowymi.

Załóżmy, że oferta wymaga zamówienia 240 robotów gotujących jednego wariantu. Firma nie ma wcześniejszego zapasu ani innych zamówionych dostaw. Przyjęty do obliczeń plan sprzedaży wynosi 40 sztuk miesięcznie, równomiernie przez cały okres. Partia odpowiada wtedy sześciu miesiącom sprzedaży: 240 podzielone przez 40 daje 6.

W wolniejszym scenariuszu załóżmy sprzedaż 20 sztuk miesięcznie. Ta sama partia odpowiada już dwunastu miesiącom: 240 podzielone przez 20 daje 12. Żaden z tych wyników nie jest prognozą ani zalecanym okresem utrzymywania zapasu. Pokazują, jak bardzo decyzja o tej samej ilości zależy od założonego tempa sprzedaży.

Niższa cena sztuki nie skraca tego okresu. Jeżeli firma nie może finansować niesprzedanych robotów tak długo, sam rabat nie rozwiązuje problemu wielkości zamówienia. Przy braku historii sprzedaży oznacz dodatnią wielkość przyjętą do obliczeń jako założenie, a nie potwierdzony popyt. Przy zerowej sprzedaży ta metoda nie daje skończonego okresu wyprzedaży zapasu.

Omów plan pierwszej partii

Dostawa w częściach nie musi zmniejszać zobowiązania

Odbiór mniejszych partii w kolejnych terminach może ograniczyć miejsce potrzebne we własnym magazynie. Jeżeli jednak zamówienie zobowiązuje do zakupu całości, mniej urządzeń na półce nie oznacza mniej urządzeń do sprzedania. Zapas fizyczny i zobowiązanie zakupowe trzeba rozpatrywać osobno.

Harmonogram płatności może przy tym zmienić moment wydatku. Płatność przy każdym odbiorze i przedpłata za całość dają inną sytuację gotówkową, nawet przy identycznej łącznej ilości. Nie zmienia to liczby zakontraktowanych robotów. Dopiero rzeczywista możliwość rezygnacji z nieodebranej części zmienia zakres zobowiązania, a nie samo przesunięcie dostawy.

W porównaniu pierwszych zamówień liczy się więc ilość, do której firma się zobowiązuje, oraz tempo sprzedaży właściwe dla danego wariantu. Rozłożenie dostaw może być użyteczne, lecz nie zastępuje tej oceny.

Wpisz obok zakontraktowanej liczby robotów wynik dzielenia przez dodatnią miesięczną sprzedaż przyjętą w ostrożnym scenariuszu; przed akceptacją pierwszego zamówienia porównaj ten okres z czasem, przez jaki firma może finansować zapas.

Powiązane informacje